Lente Kadans

Soms
lijkt de tijd
gewoon voorbij
te vliegen
tussen
de woorden
en zinnen
meegenomen
op de kadans
van een mooie
lentedag

De Baksteen

Ik moet zeggen dat dit hele gedoe met bakstenen me zwaar op de maag ligt. Ik heb het namelijk niet zo op bakstenen en probeer ze liever te ontwijken. Het zit namelijk zo, als klein kind heb ik ooit een baksteen tegen mijn hoofd gehad en sindsdien ben ik doodsbang voor ze. Het gaat zelfs zo ver dat ik mijn woning hierop heb uitgezocht. In de flat waar ik woon is geen baksteen te bekennen. Het is een grote gele flat omringd met trottoirtegels. Vanuit mijn woning stap ik de straat op en mijn auto die naast mijn woning geparkeerd staat rust op een zalig stukje asfalt. Ik heb het grootste respect voor stratenmakers. Vooral het gemak waarmee ze de voor mij zo angstaanjagende dingen temmen.

In mijn werk zie ik altijd af van het gebruik van baksteen. Ik ben architect dus dat is lang niet altijd even makkelijk, maar met argumenten als duurzamer en goedkoper in onderhoud, kom ik er tot nu toe mee weg.

Mijn obsessie gaat wel heel erg ver. Ik heb een hekel aan opengebroken straten. Zelfs mijn vriendin heb ik uitgezocht door op een terrasje naar vrouwen te kijken en diegene eruit te pikken die de bakstenen ontweken. Hierin heb ik een grote vergissing begaan en mijn vriendin bleek mijn situatie niet te begrijpen. Ze weigerde alle straatstenen te ontwijken. Ik kon haar toch moeilijk zoenen nadat ze in contact was geweest met een baksteen.

Zo ook vandaag. Mijn vriendin kwam thuis om kwart over drie. Dat is zo goed als onmogelijk. Ik heb de route naar haar werk op alle baksteenloze manieren drie keer gelopen. Je doet er minstens een half uur over. Ze kon dus nooit in een kwartiertje thuis zijn. Daarbij, mensen die over bakstenen hebben gelopen krijgen een bepaalde blik in hun ogen waaraan ik ze herken. Na een hoop ruzie, doe niet zo stom en hou er eens mee op is ze ermee opgehouden en weggegaan. Als ik een baksteen had durven aanraken was ik nu naar buiten gelopen om ze een voor een stuk te gooien. Ik word gek van ze.

Die frustratie heeft nog de hele dag geduurd en uiteindelijk ben ik kwaad op alle bakstenen in de hele wereld in slaap gevallen. Wanneer ik opsta is mijn woede nauwelijks verdwenen. Moeizaam doe ik mijn ochtend dingen en stap in de auto op weg naar mijn werk. Door mijn woede heb ik niet gezien dat ik een straat ben ingereden die vol ligt met klinkers. Ik kan maar een ding doen, hard doorrijden ! Plotseling schiet er een baksteen door de voorruit en raakt de passagiersstoel naast me. Van schrik ga ik voluit op de rem staan. Gelukkig zit er niemand achter me. Op dat ogenblik boort zich een auto vlak voor me in de voorgevel van een woning. Het dringt langzaam tot me door dat deze baksteen mij het leven heeft gered. Mijn woede slaat om in dankbaarheid.

Een paar dagen later staat er het volgende bericht in de plaatselijke kranten:

Heden ten dage vrijdag 28 mei
blijkt  in de gehele stad
op verschillende plaatsen
het wegdek opengebroken
te zijn. De onverlaten
moeten ’s nachts te werk
zijn gegaan. De daders zijn
nog niet achterhaalt.

Ik geloof dat ik hiermee een heleboel mensen voor een gewisse dood heb behoed. Morgen verhuis ik. Ik heb een baan aangenomen in Groningen als stratenmaker. Wat er in de loeizware verhuisdozen zit ? Ik heb het de verhuizers niet verteld !

 

Vakantie

Still
Lig ik
Achterover
Laat
De stralen
Van de zon
Mijn gezicht
Langzaam
Wakker kietelen
Naast me
Geurt
Een kopje thee
Naar munt
Niets hoeft
Dus
blijf ik
Nog even
Zo liggen

Winterhart

Ik heb mijn hart
met natte sneeuw bedekt
koude laag, na koude laag
mijn warme passie
gestild

Het verdriet
bedekt en bevroren
Alle mooie
dingen bij de worstels
uit de grond
getrokken
buiten gehouden
en buiten gezet

Zo hoef ik
de pijn niet te voelen
en ben ik
winterhart

WolvenHart

Van binnen brandt
mijn wolvenhart
Ik ben een roedeldier bij uitstek
Ga door het vuur voor alles
Wie en Wat mij dierbaar is
Ontferm me automatisch
Over anderen
Grom naar alles wat
hun veiligheid bedreigt
Ik laat ze los
en vangt ze op
als ze het nodig hebben.
Markeer de plekken
die voor hun
van mij zijn
Samen
Jagen we
Feesten we
Eten we
Gaan we op avontuur
En ‘s avonds als het donker is
Als de wereld slaapt
Dan huil ik
naar het licht van de maan

Het ochtendgloren tegemoet

En als ik niets zeg
is dat omdat onze woorden
verstengeld raken
Als ik niet dans is dat
omdat mij voeten
op de jouwe gaan staan
En als ik niets hoor
is het niet omdat
ik niet luister
Als ik niet zie
is het niet alsof
ik blind bent
maar gewoon
omdat ik vergeet
waar ik ben
als ik naar je kijk
en je aanraak
het ochtendgloren
over de daken
tegemoet fiets
terwijl ik
aan jou denk

De haas en de Schildpad


De haas en de schildpad is een van de fabels van Aesopus (een Griekse verteller en Slaaf die tussen 620 en 560 BC leefde)

Vertelt door Demonistra, Stefan en de dwaas

Muziek :
“Prelude in C (BWV 846)” Kevin MacLeod (incompetech.com)
Licensed under Creative Commons: By Attribution 3.0
http://creativecommons.org/licenses/by/3.0/

Een verhaal te weinig ( Vrij naar een bestaand sprookje )

De vertelde versie van :Een verhaal te weinig

Wat doe je als je je dromen waar wil maken? Geef je alles op wat je hebt ? Ga je er mee aan de slag alsof je leven je lief is? Voor dat Dilemma stond ik een jaar geleden en wat me toen is overkomen.

Vertelt door:
De Dwaas

Muziek:
“Static Motion” Kevin MacLeod (incompetech.com)
Licensed under Creative Commons: By Attribution 3.0
http://creativecommons.org/licenses/by/3.0/

Het Meisje met de Blauwe Ogen

vertelling “De betoverde tuin” door Marie Mrstikova. Nederlandse vertaling van Els Nuijen

Het verhaal van een mooi maar heel erg verwaand meisje dat de zon trotseert

verteld door: De Dwaas

En of ik kan vliegen

Mijn handen rood,
bloed druipt van mijn lemmet
twee ronde stompjes
tekenen de plek waar
eens mijn vleugels waren
Veren dwarrelen
langs en om me heen
en op de grond liggen
de resten
van mijn laatste
waardigheid.
De strijdbijl heb ik neergelegd
de strijd heb ik verloren
De grond wordt zwart
het bloed dat stolt
en ik vergetend
dat ik niet meer kan vliegen
klim naar de hoogste hoogte
strek mijn armen uit
en geniet
omdat vliegen niets
meer is
dan gecontroleerd
vallen

Max en de Maximonsters

Vertelling naar het brilliante boek van Maurice Sendak

De avond dat Max zonder eten naar bed wordt gestuurd, groeit er een bos in zijn kamer. De zee komt aanrollen en Max gaat op weg naar het eiland waar de Maximonsters wonen.

Vertelt door:
De Dwaas

Muziek:
“Hitman” Kevin MacLeod (incompetech.com)
Licensed under Creative Commons: By Attribution 3.0

http://creativecommons.org/licenses/by/3.0/

De Gang

De vertelde versie van :De Gang

Vertelt door:
De Dwaas

Muziek:
“Static Motion” Kevin MacLeod (incompetech.com)
Licensed under Creative Commons: By Attribution 3.0
http://creativecommons.org/licenses/by/3.0/